لابراتوار دندانسازی سارا

تاریخچه لابراتوار دندانسازی

admin — Thu, 15 Nov 2018 03:47:21 +0000

تـاریخـچه لابراتوار دنـدانسازی

برگرفته از : Ted lyons

رشد صنعت لابراتوار دندانسازی

در سال 1887 دندانپزشکی به نام استو و تکنسینی به نام فرانک . آر آ اِدی Frank. R. Eddy لابراتوار دندانسازی استو ”STOWE“ را در بوستون BOSTON تأسیس کردند، که اولین لابراتوار مجهز بود. آنها تکنسین هایی را پرورش دادند که بعدها خودشان موفق شدند لابراتوار باز کنند. با آغاز قرن اخیر این حرفه رشد کرد و شاخ و برگ پیدا کرد و جزء بهترین شغلها شناخته شد.

پیشرفت در تکنولوژی

در سال 1901 میلادی، ساموئل جی، ساپلی Samuuel G. Supplee تکنیک نوینی (که به Closed-mouth impression- taking معروف شده بود.) را در نیویورک ابداع کرد در این تکنیک از موم نرم جهت قالبگیری استفاده گردید.

در سال 1907 ولیام . اچ. تاگارت (Taggart) ، یک دندانپزشک شیکاگویی، روشی در قالب گیری جهت روکش طلا به وجود آورد که ساخت Crown و Bridge را متحول ساخت. در پایان سالهای 1920 هرمان اکسلورد (Axelord)، متخصص در زمینۀ روکشهای پرسلن، ماده ای از لایه های مختلف طراحی کرد که هر یک مشخصات خاصی داشت (برای مثال در برابر تماس و فرسودگی مقاومت می کرد.) این ترکیب نقش مهمی در ساخت دندانهای مصنوعی داشت. شرکت دندانسازی مایرسون Myerson در سال 1930 برای این محصول اقدام به ارزیابی کرد.

جرج. ای. ویشرت (Wiechert)، یکی از بازماندگان دوران رستو وای، در سال 1915 اولین پروتز پارسیل را ابداع کرد. او و ژوزف لوکسکی (LeWKSKi) در سال 1929 از هیدروکولوئیدها جهت قالبگیری استفاده کردند.

در سال 1939 لابراتوار وشیرت برای نخستین بار ترکیبی از کروم و طلا جهت پروتزهای پارسیل ساخت که به لابراتوارهای دیگر ارائه گردید.

میان دندانپزشکان و تکنسین های لابراتواری در این مورد که ساختن دندان مصنوعی به عهدۀ کدامیک می باشد اختلاف نظرهایی به وجود آمد.

در سال 1938 لابراتوارهای دندانسازی روتشتاین با 60 پرسنل تشکیل شدند. روتشتاین در کتاب خود به نام تاریخ لابراتوارهای دندانسازی نوشت: ” ارزش صنعت لابراتوارهای دندانسازی شناخته شد و دندانپزشکان به تدریج به تخصص و کارآیی ما وابسته شدند.” لابراتوارهای روتشتاین از جمله نخستین سازمانهایی بود که طراحی برای حقوق بازنشستگی و بیمه بهداشتی کارکنان ارائه نمود.

میان دندانپزشکان و تکنسین های لابراتواری در این مورد که ساختن دندان مصنوعی به عهدۀ کدامیک می باشد اختلاف نظرهایی به وجود آمد. که با طرح روتشتاین و هاربر در سال 1940 مبنی بر ایجاد یک رابطه منطقی و منصفانه میان آنان، این مشکل حل شد.

در سال 1920 پاس استاو نخستین کسی بود که جامعه تکنسین های دندانسازی را بنیان نهاد که مدت 20 سال در خدمت دانش دندانپزشکی قرار داشت. این جامعه به عنوان نخستین گروه صنعتی به برآورد نیازهای کارکنان لابراتوارهای دندانسازی از طریق ارائه برنامه ها و برگزاری سمینارها، صنعت دندانسازی را از یک صنعت دستی به تخصصی بسیار مهم در حمایت از خدمات دندانپزشکی تبدیل کرد.

اولین دوره آموزشی در سال 1966 در کالج Diablo Vslley کالیفرنیا تشکیل شد و مدارس دندانسازی در دانشگاه های بزرگتر – نظیر دانشگاه ایالت اوهایو – برنامه های دو ساله در رشته تکنسین دندانسازی تنظیم کردند که به فارغ التحصیلان دانشنامه ای می دادند.

با یادآور شدن روزهایی از صنعت که لابراتوارها با کمبود ابزار در یک اتاق کوچک بر پا می شدند، بی. جی شورتز B.J.Schwertz رئیس لابراتوار New Orleans می نویسد: ” چه خاطره هایی … روزهایی که مچ هایمان خیلی خسته می شد… به خاطر استفاده از تیغ های نوک تیز جراحی برای پرداخت کردن و ساختن یک دست دندان مصنوعی، بوی خفه کننده گرد لاستیک… یا انفجار ترسناک، هنگامی که یکی از ظرفهای حاوی گوگرد می ترکید. پخش شدن آب جوش، بوی کپک زده خاک موقعی که فلز مذاب در داخل قالبهای طلا ریخته می شد. خاطرات دستهای پینه بسته و …« همزمان با پدیدار شدن لابراتوار استرنال Austernal در سال 1928 صنعت لابراتواری پذیرفته شد و به ثبت رسید. همان طور که این صنعت وجود خود را به طور استوار به ثبت رساند و با تمام سبک های مختلف بهم پیوست.

این طرح ساده، به سبک مطلوبی به انجام رسید که زیبای و سازگاری نتیجه آن بود.

در آن زمان لابراتوارهای دندانسازی بیشتر به ساختن تخته های شکسته بندی برای فکهای شکسته مشغول شدند. این کمپانی همچنین در نظر داشت تا به وسیله تکنیک خاصی برای ساخت دندان پلاستیکی مصنوعی، در اندازه 2 تائی، شکل، رنگ و موقعیت طبیعی قرار گرفتن دندان ها را به کار گیرد.

الگوهای تشریحی استرنال تحول بزرگی در ساخت دندانهای مصنوعی ایجاد کرد. این طرح ساده به سبک مطلوبی به انجام رسید که زیبای و سازگاری نتیجه آن بود.

یک بخش از Ticonium در سال 1934 به ثبت رسید که 400 مرکز دندانسازی را تا سال 1957 سرویس می داد.

لابراتوارهای دندانسازی در طول زمان جنگ:

سرویس اتحادیه دندانسازی عضو مصنوعی از 9 لابراتوار در سال 1926 به 154 عدد در سال 1957 افزایش پیدا کرد که شامل 83 لابراتوار در بخش اقلیمی و 50 عدد در کشتیها و 12 عدد در منطقه Marine Corp بود سرویس به وسیله بیش از 500 تکنسین لابراتوار دندانسازی ترتیب داده شده بود.

بسیاری از مشکلات که در زمان جنگ صنعت لابراتوارها را تحت تأثیر قرار داده بود بوسیله کمک DNA حل شد. در سال 1942 نماینده سرویس اتحادیه لابراتوارهای دندانسازی انتخاب شده بود تا با آژانس های نظامی و سرویس جنگی انجمن ADA برای آموزش و سرویس ها همکاری نماید. در پایان سال، فعالیت لابراتوارهای دندانسازی دوباره به عنوان ضرورت زیر سیستم سرویس انتخابی دسته بندی شد و تکنسین ها از خدمت نظام وظیفه معاف شدند.

تا سال 1920 لابراتوارهای دندانسازی در شهرها و جوامع تأسیس شدند و مجتمع لابراتوارهای دندانسازی آمریکا AADL شکل گرفتند. اعضا برای لابراتوارهای بزرگ در طول کشور کار می کردند و برای تبادل ایده ها و نظرات هر 6 ماه یک بار همدیگر را ملاقات می کردند و درباره روش های پیشرفته مباحثاتی انجام می دادند.

در سال 1933، اداره کل بازیابی ملی (NRA) تصمیم گرفت که لابراتوارهای دندانسازی به عنوان یک صنعت در هنگامی که انجمن لابراتوارهای دندانسازی ملی در حال شکل گرفتن بودند، رابرت جی روتنشتین به عنوان رئیس انجمن معرفی شد.

به عنوان یک کمیته قانونگذاری که هماهنگ با این صنعت کار می کند یک کد قابل قبول کل که تمامی دندانپزشکان و تکنسین ها و مصرف کنندگان را در بر می گیرد را به وجود آورد. تصویب این کدها به وسیله (NRA) راه را برای به وجود آوردن شرایط سودمندی که منجر به وارد رقابت شدن تعدادی از لابراتوارها گردید باز نمود.

در سال 1917، 97 درصد کارهای عضو مصنوعی یا توسط دندانپزشکان و یا زیر نظر آنها صورت گرفت در سال 1944 زمانیکه 95درصد اعضاء ADA به بررسیهای تکنیک های ارائه شده توسط لابراتوارهای دندانسازی وابسته بودند، دکتر سی ریموندولز، که بعد به ریاست ADA رسید، تشخیص داد که حرفۀ لابراتواری نیازمند این می باشد که به خانواده دندانپزشکی نزدیکتر گردد. کمیته های روابط ADA بازرگانی و سرویس های پزشکی در سال 1948 در هم ترکیب شد و به صورت شورای روابط بازرگانی و لابراتوارهای دندانپزشکی ADA درآمدند. شورای جدید مسئول تأمین روابط رضایت بخشی بین واحدهای دندانپزشکی و لابراتوارها و همچنین حمایت موثر از این گروهها بود. جو بدگمانی که بین دندانپزشکان و لابراتوارها به وجود آمده بود غیراخلاقی بود، تداخل وظایف و قوانین تکنسین ها از بین رفت و راه برای به وجود آمدن (NADL) – سازمانی که امروز، در الکساندریا ویرجینیا می باشد از سال 1951 هموار گردید.

بالا بودن نرخ تخلفات در اعمال دندانپزشکی منجر به حرکت هایی به سمت ارائه اعتبارنامه در صنعت لابراتوارهای دندانسازی گردید. در سال 1947 اولین دورۀ آموزشهای لابراتوارهای دندانسازی توسط شورای آموزشی ADA در دانشگاه کالیفرنیا، در ارتباط با اعتبارنامه انجمن دندانپزشکی ایالت کالیفرنیای جنوبی برگزار گردید.

بدون شک برنامه های آموزشی، موجب اصلاح و بهبود استاندارد سرویس های لابراتوار بازرگانی برای دندانسازها گردید. در سال 1944 کمیته سرویسهای دندانپزشکی در کالیفرنیای جنوبی به دستور ADA به وجود آمد و شروع به تشویق اعضای ADA برای حمایت از لابراتوارهای دارای اعتبارنامه نمود. بیش از 90 عضو انجمن لابراتوارهای ایالتی، سال 1947 موفق به اخذ اعتبارنامه گردیدند و 185 عضو دیگر تا سال 1950 به این امر نائل شدند. انجمن لابراتوارهای دندانسازی کالیفرنیا دارای بیشترین تعداد لابراتوارها مشاهده شده با نزدیک به 300 عضو معتبر تا سال 1975 گردید.

کمیتۀ ارتباطات حرفه ای NADL حداقل استاندارد آموزشی برای مدارس آموزش تکنولوژی دندانسازی و دوره های اعتباری را تصویب نمودند.

در سال 1954 خانۀ نمایندگی ADA یک برنامۀ جواز لابراتوارها و نظارت بر تکنسین ها ارائه نمود.

در سال 1955، کد FTC برای نظارت بر صنعت لابراتوارهای دندانسازی جهت ایجاد حفاظت از این صنعت در برابر لابراتوارهای غیرمجاز و غیرحرفه ای و تشخیص حقانیت این صنعت به وجود آمد.

در سال 1956 طرح هایی برای تعیین ضوابط و استانداردهای قابل اجرا برای لابراتوارهای دندانسازی، در ارتباط با ADA و استانداردهای برنامۀ تاییدیۀ دندانپزشکی ارائه گردید.

یک برنامۀ دو قسمتی طرح گردید که در آن دانشجویان باید در کالسهایی برای یک سال در کالج و یا مدارس دندانپزشکی حاضر شده و به مطالعه و کسب تجربه در لابراتوارهای دندانسازی مشغول گردند. شورای آموزشهای پزشکی ADA، به عنوان مسئول برنامۀ تأییدیه دندانپزشکی در نظر گرفته شد.

اولین متخصصین دندانسازی، در سال 1959 موفق به اخذ تأییدیه گردیدند. در سال 1917 از تأییدیۀ متخصصین دندانپزشکی (CDT) برای تشخیص حدود 6400 نفر استفاده گردید. تا سال 1972، 2400 لابراتوار دندانسازی که نشان دهندۀ 80 درصد این صنعت بودند، عضو NADL گردیدند. تا آن زمان انجمن اطلاعات بازرگانی، برنامه های تضمین کیفیت و پروژه های آموزشی و تعلیماتی برای لابراتوارهای عضو و کارکنان آنها ارائه نمود. تا سال 1992، NADL شامل بیش از 3000 عضو ثابت بود.

لابراتوارهای دندانسازی معاصر:

در اوائل سال 1970 تعدادی از لابراتوارهای دندانسازی، در زمینه های دستگاه های ارتودنسی، روکشهای چینی دندان و دندانهایی با روکشهایی از آلیاژ کروم و طلا فعالیت می نمودند.

امروزه سلامت متخصصین یک مورد مهم در لابراتوارهای دندانسازی می باشد.

لابراتوارهای تخصصی اغلب بیش از 25 متخصص را استخدام می نمودند و همچنین لابراتوارهای بزرگ تجاری، توانایی ارائه یک سری از سرویسها را داشتند. امروزه سلامت متخصصین یک مورد مهم در لابراتوارهای دندانسازی می باشد.

استفاده از عینک های مخصوص توصیه شده یکی از راههای کارآمد در حفظ چشمها از آلودگی های هوا می باشد.

متخصصین از ماسک و دستکش برای محافظت خود در مقابل مواد خطرناک زیستی و خونی استفاده می نمایند.

همچنین کارکنان لابراتوارها باید در مقابل ویروس هپاتیت B واکسینه گردند.

در بیشتر از 34 سال، بیش از 18000 متخصص دندانسازی توسط بردملی (N.B) تأییدیه لابراتوارهای دندانسازی، موفق به دریافت اعتبارنامه گشته و به عضویت NADL پذیرفته شده اند و تا سال 1992 تعداد 8900 مورد تأیید می باشند.

متخصصین دندانسازی نیازمند گذراندن پنج سال دورۀ آکادمیک و یا در عوض، دیدن آموزش برای اخذ تأییدیۀ تکنولوژی لابراتوارهای دندانسازی میباشد.

استفاده از عینک های مخصوص توصیه شده یکی از راههای کارآمد در حفظ چشمها از آلودگی های هوا می باشد.

متخصصین از ماسک و دستکش برای محافظت خود در مقابل مواد خطرناک زیستی و خونی استفاده می نمایند.

همچنین کارکنان لابراتوارها باید در مقابل ویروس هپاتیت B واکسینه گردند.

متخصصین دندانسازی نیازمند گذراندن پنج سال دورۀ آکادمیک و یا در عوض، دیدن آموزش برای اخذ تأییدیۀ تکنولوژی لابراتوارهای دندانسازی می باشند. تأییدیۀ متخصصین و لابراتوارها از هم مجزا هستند.

Tedlyon یک موسسۀ نشریاتی عمومی دندانپزشکی است.

اصول زیر در تعیین و انتخاب مولری که برای قطع v ریشه، کاندید می شود باید به کار رود:

تنها دندانهای با تاج و ریشۀ بزرگ را درمان کنید.

از درمان دندانهایی که پایۀ بریجهای بلند هستند، به خصوص اگر دارای تیلت باشند، خودداری کنید.

از درمان دندانهای با تحلیل استخوان زیاد در ناحیۀ فورکیشن پرهیز کنید.

برگرفته از ماهنامه دندانسازان حرفه ای

اباتمنت های زیرکونیا

admin — Thu, 15 Nov 2018 03:46:52 +0000

اباتمنت های زیرکونیا:
همانطور که از پیش گفته شد نتایج مثبت استفاده از زیرکونیا در قطعات ارتوپدی، محققین را بر آن داشت تا با گسترش تحقیقات خود از این ماده در علم دندانپزشکی نیز استفاده نمایند. پس از سال ها استفاده ی اثربخش از این ماده به منظور ساخت روکش ها و بریج ها و با استناد به ویژگیهای مکانیکی قابل تامل این ماده، محققین به بررسی امکان استفاده از آن برای ساخت سایر قطعات مورد استفاده در دندانپزشکی روی آوردند که نتیجه ی آن ساخت اباتمنت هایی از جنس زیرکونیا بود.
استفاده ی کلینیکی از زیرکونیا به عنوان درمان برای جایگزینی ریشه ی دندان به دو صورت میباشد:

پستهای پیش ساخته و یا پستهای سفارشی (پستهای مستقیم و غیر مستقیم( که استفاده از زیرکونیا به دلیل تطابق زیستی بالا و سایر مزایای این ماده بین صاحب نظران مدافعان بسیار زیادی دارد.

اباتمنت های زیرکونیا برای ساخت ایمپلنت های دهانی:

زیرکونیا به عنوان ماده ای برای ساخت اباتمنت برای اولین بار در سال 1966 معرفی شد. مشخص است که این ماده خواص بسیاری دارد اما ویژگی های زیر باعث شد که کاربرد این اباتمنت ها عمومیت بیشتری پیدا کند

خواص مکانیکی زیرکونیا و تمایل بسیار کم آن به شکست در مقایسه با سایر مواد سرامیکی باعث میشود تا قطعات ساخته شده از این ماده در حین انجام عملیات دچار شکست نشوند. در واقع تاکنون گزارش قابل توجهی در خصوص شکست این اباتمنتها در هنگام استفاده از آن در مراحل کلینیکی ارائه نشده است. اما متاسفانه به دلیل اینکه استفاده از این اباتمنت ها سابقه ی زیادی ندارد، مطالعات انجام شده نیز سابقه ی موفقیت این اباتمنت ها را در بازه ی زمانی 3 تا 6 ساله بررسی نموده اند که تمامی این نتایج رضایت بخش گزارش شده است. به طور مثال در یک مطالعه ی انجام شده به منظور مقایسه اباتمنت های ساخته شده از تیتانیوم و زیرکونیا، 40 مورد به صورت اتفاقی انتخاب شده و از بین آنها 10 اباتمنت تیتانیوم و 18 اباتمنت زیرکونیا پس از سه سال مورد بررسی قرار گرفتند که تمامی آنها پس از سه سال از نظر تطابق بیولوژیکی و زیبایی کاملا مورد تایید قرار گرفتند.

یکی از خواص مخصوص زیرکونیا، یا transformation toughening ً »چقرمگی« آن میباشد. چقرمگی اصطلاحا خاصیتی است که مقاومت اجسام دارای شکاف را در برابر شکست نشان میدهد. اگر چقرمگی شکست ماده کم باشد آن ماده در حالت ترد شکننده بوده و اگر چقرمگی بالا باشد شکنندگی ماده در حالت نرم بالاتر است. با توجه به نداشتن سابقه ی ده ساله ی استفاده از اباتمنت زیرکونیا برای انجام مطالعات، محققین برای بررسی عملکرد آن، یک اباتمنت را در شرایط آزمایشگاهی در محیطی مرطوب همانند دهان شبیه سازی کردند )این شبیه سازی همانند ده سال عملکرد واقعی نتیجه داده است( که طی آن از خاصیت چقرمگی اباتمنت به میزان 50% کاسته شده است. اما بررسیهای نمونه های غیر آزمایشگاهی و موارد واقعی کلینیکی تاکنون نتایج رضایت بخشی را به همراه داشته است

بر اساس مطالعات آزمایشگاهی اباتمنت زیرکونیا مقاومت خوبی را در برابر بار زیاد تا N 738 نشان میدهد. لازم به ذکر است که ً تا 370N بار موجود بر دندان های قدامی نهایتا میباشد که این عدد به مراتب کمتر از بار قابل تحمل اباتمنت های زیرکونیا است.

نتایج امید بخش استفاده از اباتمنت های زیرکونیا در دندان های قدامی هم از نظر زیبایی و هم از نظر کارکرد مطلوب، باعث شد تا محققین برای استفاده از آن در دندانهای ناحیه ی خلفی، خصوصا به منظور جایگزینی پرمولرها از خود جرات بیشتری نشان دهند. به این ترتیب که تاکنون تفاوت معنی داری میان FAIL شدن اباتمنتهای زیرکونیا و تیتانیوم و یا پرشز به کاررفته برای دندانهای پرمولر از نظر آماری گزارش نشده است. اینمورد در خصوص جایگزینی اباتمنت هایزیرکونیا به جای دندانهای مولر نیز گزارش نشده است ولی با توجه به آمار بسیار کم کاربرد این اباتمنتها به جای دندانهای مولر و همینطور مدت زمان کم استفاده از اباتمنتهای زیرکونیا به جای دندانهای ناحیه ی خلفی، نتایج به دست آمده برای استفاده ی گسترده و بدون ریسک، قابل اتکا و اطمینان نمیباشد.

تاثیر دخانیات بر ایمپلنت دندانی

admin — Thu, 15 Nov 2018 03:46:49 +0000

برسی اثر استعمال دخانیات بر ایمپلنت های دندانی:

یکی از پیشرفتهای علم دندانپزشکی در سالهای اخیر کاربرد ایمپلنتهای دندانی برای جایگزینی دندانهای از دست رفته به وسیله ی قرار دادن یک قطعه از جنس تیتانیوم ً زیرکونیا در فک بیمار )فیکسچر( به و یا اخیرا جای ریشهی دندان یا دندانهای از دسترفته میباشد. از زمانی که بنمارک دانشمند سوئدی در سال 1952 موفق به کشف پیوند مستحکم استخوان با فلز تیتانیوم و ابداع ایمپلنت شد تا به حال مطالعات زیادی بر روی عوامل تهدید کنندهی پیوند با استخوان بر روی بیماران با ویژگیهای مختلف انجام شده که در نتیجه ی این مطالعات، استعمال دخانیات یکی از مهمترین عوامل تهدید کننده ی موفقیت کامل ً جراحی ایمپلنت در کلیه ی بیماران، خصوصا بیماران مسن تشخیص داده شده است که در ادامه به شرح جزئیات این مطالعات میپردازیم

سیگار کشیدن و سلامتی

طبق آمار منتشر شده در سال 2000 میلادی، 4/83 میلیون نفر در دنیا بر اثر مصرف نیکوتین جان خود را از دست دادند. گرچه استفاده از دخانیات و مستندات مربوط به آن به بیشتر از 1600 سال قبــل از میالد برمیگردد و همین تاریخچه ثابت میکند که دخانیات تقریبا قدمتی برابر با تاریخ تمــدن بشر دارد، ولی مرگومیر ناشی از مصرف دخانیــات خود به تنهایی گویای میزان تهدید ناشی از مصرف آن برای نسل بشر است.

نیکوتین ضربان قلب، فشار خون و میزان نیاز به تنفس برای تأمین اکسیژن مورد نیاز را افزایش داده و ثابت شده که استعمال دخانیات باعث بیماریهای عروق کرونر قلب، سکته، آسم و تنگینفس، بروز بسیاری از سرطانهای مختلف و سایر بیماریها شده و در زنان باردار باعث مردهزایی و یا به دنیا آمدن نوزاد با وزن کم میگردد.

در خصوص بیماریهای مربوط به دهان و دندان، استعمال سیگار نه تنها زیبایی دندانها را به خطر انداخته و روند از دست دادن دندانها را سرعت میبخشد، بلکه باعث تجمع بیش از اندازهی پالک، افزایش التهاب لثه و بیماریهای پریودنتال و بالاتر رفتن سرعت تحلیل استخوان فکی میگردد. سیگار کشیدن به صورت معکوس اعث دیر بهبود یافتن زخمها و کاهش موفقیت در پیــوند بین استخوان و فیکسچر میگردد. گـرمای ناشی از کشیدن سیگار و ترکیبات سمی ناشی از آن همانند نیکوتین، مونوکسید کربن و سیانید نیتروژن در روند بهبود زخمها اختالل ایجـاد کرده و عــالوهبـرآن در میزان موفقیت جراحـیهــایی ماننــد سینوس لیفت و گرافت استخوانی را که جزء جراحیهای رایج برای گذاشتن ایمپلنتهای دندانی هستند را به خطر میاندازد.

مکانیزم دقیق نحوهی تأثیرگذاری دود سیگار بر کاهش روند بهبود زخمها هنوز مشخص نیست، اما آنچه مسلم است وجود موادی که در بالا ذکر شده باعث کاهش سرعت روند بهبود زخمها، انقباضات عروقی، چسبندگی پلاکتهای خونی، افزایش غلظت خون و در نتیجه افزایش ریسک انسداد عروق، افزایش میزان فیبرینوژن و کاهش خونرسانی به بافتها بخاطر آزاد شدن کاتکول آمین میگردد. )کاتکول آمین جزء هورمونهای جنـگ و گریز بوده و از غده فوق کلیوی ترشح میشوند. بخشی از سامانه ی عصبی سمپاتیک هستند و در پاسخ به استرس ترشح میشوند.(

نیکوتین موجود در تنباکو از میزان جریان خون در دهان به شدت میکاهد. استفاده از پیپ وضعیت را به مراتب بدتر میکند زیرا که باعث ایجاد حرارت بسیار بالاتر خصوصا در فک بالای بیمار میگردد. به طور کلی میتوان گفت که تنباکو در تمامی روندهای درمانی ایجاد اختالل میکند. از اختالل در روند بهبودی یک درمان سادهی ریشه تا جراحیهای گسترده که بر روی فک و صورت انجام میشود. افراد سیگاری واکنش کندتری را نسبت به فرآیند بهبودی به نسبت افراد غیرسیگاری از خود نشان میدهند. درصد بالای نیکوتین رسیده به بدن باعث از بین رفتن پیوند استخوانی میگردد.

سیگار کشیدنایمپلنت

برای داشتن یک پروسه ی موفق کاشت دندان، آمیختهای از چند فاکتور مورد نیاز است. از یک جراحی خوب گرفته تا به کارگیری روکش مناسب. در افرادی که کاندیدای مناسبی برای برخورداری از ایمپلنت هستند میزان عدم موفقیت جراحی بسیار پایین است ولی برخی از عوامل جزء فاکتورهای ایجادکننده ی ریسک برای انجام ایمپلنت میباشند.

فاکتورهایی که برای پیشبینی میزان موفقیت یک جراحی در نظر گرفته میشود عبارت است از فاکتورهای مربوط به پذیرندهی ایمپلنت شامل وضعیت کلی سلامت بیمار، عادات مصرف دخانیات، کیفیت و میزان استخوان فک، و ضعیت بهداشت دهان و دندان و فاکتورهای مربوط به خود ایمپلنت )ابعاد، میزان باری که باید تحمل نماید و کوتینگ(، محل قرارگیری ایمپلنت در دهان و موارد کلینیکی. در مجموع فاکـتورهای مربوط به بیمار به نظر حیاتیتر آمده و نقش تعیینکننـده تری را در تعیین میزان ریسک عدم موفقـــیت در هر جـــراحی ایمپلنت به عهده دارند.

بررسی موارد مختلف کلینیکی نشان داده که بین فاکتورهای ایجاد کننــده ی ریسک مرتبط با بیمار، استعمال دخانیات نقش بسیار بالاتری نسبت به سایر فاکتورها دارد، به نحوی که میزان عدم موفقــیت را بیـن 6 الی 20 درصــد بالاتر مــیبرند. این میزان عــدم موفقیت در صورت استعمال بسیار سنگین سیگار )30 تا 40 نخ در روز( به مراتب افزایش مییابد.

سیگار کشیدن در ایجاد اختلال در روند یکپارچه شدن استخوان با قطعه ی خارجی در مرحله ی اول جراحی نقشی ندارد ولی اثرات مضر آن در مرحله ی دوم جراحی با باز کردن محل جراحی نمایان میگردد.

گورمن و همکاران در مطالعه ای که بر روی بیش از 2000 بیمار انجام داده اند به این نتیجه رسیدهاند که اثرگذاری مصرف دخانیات پس از باز کردن محل جراحی برای شروع فرآیند ساخت پروتز آغاز میشود، چرا که تا زمان بسته بودن محل جراحی، همبستگی ایمپلنت با غشای استخوانی اجازهی مداخلهی نیکوتین را نمیدهد اما به محض باز شدن درپوش ایمپلنت، غشای نرم اطراف قطعه از تنباکو تأثیرپذیر میگردد. این بدین معنی است که افزایش ریسک جراحی به خاطر عدم یکپارچه شدن قطعه با استخوان )osseointrgration( و یا هیلینگ ضعیف نیست، بلکه تنها به خاطر آن است که بافت نرم اطراف ایمپلنت همانند لثه و.. از تنباکو تأثیرپذیر میگردد.

از سوی دیگر دانشمندان با بررسی نمونه بزاق 41 بیمار و اندازهگیری میزان orginase )یکی از هورمونهای موجود در بزاق( و مقایسهی آن در افراد سیگاری و غیر سیگاری، به این نتیجه رسیده اند که سیگار کشیدن موجب افزایش میزان فعالیت این هورمون در بزاق افراد سیگاری شده که همین موضوع باعث کاهش تولید اکسید نیتریک در آنان و در نتیجه افزایش میزان عفونتهای باکتریایی در دهان و ایجاد ریسک بالاتر برای عدم موفقیت جراحی ایمپلنت شده است.

سیگار کشیدن از طرفی باعث میشود تا تحلیل استخوان در اطراف طوق دندان بیشتر شده و التهاب لثهای ایجاد شده در محل فوقالذکر باعث کاهش ماندگاری ایمپلنت تا ده سال میشود، این شاخص ریسک از دست رفتن ایمپلنت را برای افرادی که عالوه بر سیگار کشیدن بهداشت دهان و دندان را رعایت نمیکنند در طول ده سال تا سه برابر افزایش میدهد.

بنابراین:

افراد سیگاری میبایست، اگر قادر به کنار گذاشتن عادت خود نیستند حداقل یک تا دو هفته قبل از عمل جراحی سیگار نکشند تا در این مدت اثرات کوتاه مدت نبودن نیکوتین نمایان شده و غلظت خون تا حدودی بهبود یابد. حداقل دو ماه بعد از انجام جراحی سیگار نکشند تا یکپارچه سازی قطعه با فک سریعتر و بهتر انجام شود و توسط دندانپزشک خود مطلع گردند که سیگار کشیدن تمامی روندهای درمانی علی الخصوص آنچه را که در مورد بیماریهای دهان و دندان است را مختل می کند که مسلما این امر در مورد ایمپلنت هم صادق است.

میزان عدم موفقیت در افراد سیگاری به طور ً به معناداری بالاتر است، که این تفاوت تماما دلیل وجود نیکوتین است.

در سیگاریها آمار عدم موفقیت بیشتر در فک بالا گزارش شده که این آمار برای فک پایین کمتر میباشد. عمدهی آثار عدم موفقیت در مرحله ی دوم جراحی پس از بازکردن پوشش جراحی، خود را نشان میدهد.

در سیگاری ها، تحلیل استخوان اطراف طوق دندان و التهاب لثه پس از گذاشتن ایمپلنت بسیار مشاهده میشود.

در مواردی که احتیاج به سینوس گرافت وجود دارد، میزان عدم موفقیت در سیگاریها، دو برابر بیش از غیرسیگاریها است.

درست است که ریسک گذاشتن ایمپلنت در افراد سیگاری بسیار بالاتر از افراد عادی است و بسیاری از دندانپزشکان ریسک انجام این جراحی برای افراد سیگاری را متقبل نمیشوند، ً ولی اصال به این معنا نیست که ایشان قادر به ستفاده از این امکان برای جایگزینی دندانهای از دست رفته ی خود نمیباشند بلکه برای شروع درمان باید عادات و میزان استعمال دخانیات توسط ایشان به دقت مورد بررسی قرار گیرد و اطلاعاتی از قبیل میزان و مدت مصرف در گذشته، میزان تمایل فرد به کشیدن سیگار و وضعیت حال حاضر متقاضی از نظر میزان مصرف. فرد باید به شدت ترغیب شود تا سیگار کشیدن ً را کنار بگذارد و قبل از شروع درمان باید کاملا نسبت به عواقب کشیدن سیگار و اثرات سوء آن بر درمان خود مطلع گردد.